DE MORTIBUS PERSECUTORUM PDF

I have replaced the introduction with a brief one of my own, removed the page numbers to that edition since they seemed more confusing than helpful , and deleted the references to footnotes since only the references and not the notes were present in the scanned version. I have added a few notes; these, employing the capabilities of Internet browsers, I have placed in a second frame to facilitate consultation of text and notes at the same time. Occasionally, I have made a few corrections to the scanned text and made minor changes to layout to facilitate ease of use. THE Lord has heard those supplications which you, my best beloved Donatus, pour forth in His presence all the day long, and the supplications of the rest of our brethren, who by a glorious confession have obtained an everlasting crown, the reward of their faith.

Author:Mugal Goltiramar
Country:Malta
Language:English (Spanish)
Genre:Spiritual
Published (Last):20 February 2016
Pages:341
PDF File Size:4.93 Mb
ePub File Size:13.4 Mb
ISBN:347-3-24364-759-7
Downloads:71540
Price:Free* [*Free Regsitration Required]
Uploader:Bazahn



Et per annos XXV usque ad principium Neroniani imperii per omnes provincias et civitates ecclesiae fundamenta miserunt. Respexit enim deus vexationem populi sui. Deiectus itaque fastigio imperii ac devolutus a summo tyrannus impotens nusquam repente comparuit, ut ne sepulturae quidem locus in terra tam malae bestiae appareret.

Qui cum exerceret invisam dominationem, subiectorum tamen cervicibus incubavit quam diutissime tutusque regnavit, donec impias manus adversus dominum tenderet. Nec satis ad ultionem fuit quod est interfectus domi; etiam memoria nominis eius erasa est. Sed enim postea longa pax rupta est. At illum deus novo ac singulari poenae genere adfecit, ut esset posteris documentum adversarios dei semper dignam scelere suo recipere mercedem.

Verum illi ne perficere quidem quae cogitaverat licuit, sed protinus inter initia sui furoris extintus est. Tres enim participes regni sui fecit in quattuor partes orbe diviso et multiplicatis exercitibus, cum singuli eorum longe maiorem numerum militum habere contenderent, quam priores principes habuerant, cum soli rem publicam gererent. Idem insatiabili avaritia thesauros numquam minui volebat, sed semper extraordinarias opes ac largitiones congerebat, ut ea quae recondebat integra atque inviolata servaret.

Repente magna pars civitatis exciditur. Migrabant omnes cum coniugibus ac liberis quasi urbe ab hostibus capta. Ita semper dementabat Nicomediam studens urbi Romae coaequare. Hoc enim usitatum et fere licitum consuetudine malorum. Non dissimilis ab eo: nec enim possent in amicitiam tam fidelem cohaerere, nisi esset in utroque mens una, eadem cogitatio, par voluntas, aequa sententia. Cruentissimus fiscus male partis opibus affluebant.

Nam quacumque iter fecerat, avulsae a complexu parentum virgines statim praesto. Socer quoque eum metuebat acerrime, cuius timoris haec fuit causa: 5 Narseus rex Persarum concitatus domesticis exemplis avi sui Saporis ad occupandum Orientem cum magnis copiis inhiabat. Quod cum in litteris ad se datis audisset, truci vultu ac voce terribili exclamabat "Quo usque Caesar? Postea enim quam nomen imperatoris accepit exuto socero, tum demum furere coepit et contemnere omnia. Trepidabant aruspices nec solitas in extis notas videbant et, quasi non litassent, saepius immolabant.

Cuius furoris hanc causam fuisse cognovi. Christiani abstinebant, et illa cum gentibus epulante ieiuniis hi et orationibus insistebant. Placuit ergo amicorum sententiam experiri. Quidam proprio adversus Christianos odio inimicos deorum et hostes religionum publicarum tollendos esse censuerunt, et qui aliter sentiebant, intellecta hominis voluntate vel timentes vel gratificari volentes in eandem sententiam congruerunt.

Respondit ille ut divinae religionis inimicus. Ille dies primus leti primusque malorum causa fuit, quae et ipsis et orbi terrarum acciderunt. Nam multae ac magnae domus ab omni parte cingebant. Aderat ipse et instabat nec patiebatur iram inconsiderati senis deflagrare. Nam iudices per omnia templa dispersi universos ad sacrificia cogebant. Et quidem senex Maximianus libens paruit per Italiam, homo non adeo clemens.

Victi enim tua virtute ac subiugati sunt, quandoquidem nefanda iussione contempta omnes apparatus ac terriculas tyrannicae potestatis fide stabili et robore animi profligasti.

Sed redeamus ad ordinem rerum. Demens enim factus est, ita ut certis horis insaniret, certis resipisceret. Simul et exemplum Nervae proferebat, qui imperium Traiano tradidisset. Verum si nomen imperatoris cuperet adipisci, impedimento nihil esse quominus omnes Augusti nuncuparentur. Nam illorum filios nuncupari necesse est. Qui enim me privatus contempsit, quid faciet, cum imperium acceperit?

Eos igitur oportet nuncupari qui sint in mea potestate, qui timeant, qui nihil faciant nisi meo iussu. Alterum quem dabis? Nam et ipsi Diocletianus nomen ex parte mutaverat ominis causa, quia Maximianus fidem summa religione praestabat. Si quid accesserit adversi, mea culpa non erit.

Constantinum omnes intuebantur, nulla erat dubitatio; milites qui aderant et primores militum electi et acciti ex legionibus in hunc unum intenti gaudebant, optabant, et vota faciebant.

Eo pergitur. Incipit senex cum lacrimis alloquitur milites: se invalidum esse, requiem post labores petere, imperium validioribus tradere, alios Caesares subrogare. Summa omnium expectatio, quid afferret. In tribunali Constantinus adstabat susum; haesitare inter se num Constantini immutatum nomen esset, cum in conspectu omnium Maximianus manum retrorsus extendens protraxit a tergo Daiam Constantino repulso et exutum vestem privatam constituit in medium.

Mirari omnes qui esset, unde esset. Huic purpuram Diocetianus iniecit suam qua se exuit, et Diocles iterum factus est. Daia vero sublatus nuper a pecoribus et silvis, statim scutarius, continuo protector, mox tribunus, postridie Caesar, accepit Orientem calcandum et conterendum, quippe qui neque militiam neque rem publicam sciret, iam non pecorum, sed militum pastor.

Quid enim faceret, si a tribus cogeretur imperium deponere? Sed deus, quem sibi fecit infestum, cuncta illius cogitata dissolvit. In primis honores ademit. Torquebantur ab eo non decuriones modo, sed primores etiam civitatum, egregii ac perfectissimi viri, et quidem in causis levibus atque civilibus. Si morte digni viderentur, cruces stabant, sin minus, compedes parati. Habebat ursos ferociae ac magnitudinis suae simillimos, quos toto imperii sui tempore elegerat; quotiens delectari libuerat, horum aliquem adferri nominatim iubebat.

Dignitatem non habentibus poena ignis fuit. Lecta ossa et in pulverem comminuta iactabantur in flumina ac mare. In causa [poena] capitis [et] animadversio gladii admodum paucis quasi beneficium deferebatur, qui ob merita vetera impetraverant bonam mortem.

Litterae autem inter malas artes habitae et qui eas noverant, pro inimicis hostibusque protriti et execrati. Iudices militares humanitatis litterarum rudes sine adsessoribus in provincias immissi.

Censitoribus ubique diffusis et omnia exagitantibus hostilis tumultus et captivitatis horrendae species erant. Luctu et maestitia plena omnia. Non tamen isdem consistoribus fides habebatur, sed alii super alios mittebantur tamquam plura inventuri, et ut duplicabatur semper, illis non invenientibus, sed ut libuit addentibus, ne frustra missi viderentur.

Mendici supererant soli a quibus nihil exigi posset; quos ab omni genere iniuriae tutos miseria et infelicitas fecerat. Congregari omnes iussit et exportatos naviculis in mare mergi. Adeo hominem misericordem, qui providerit ne quis illo imperante miser esset!

Qui illum de manibus eius liberavit in ipso cardine. Dicitur ei post cenam statim profectus. Indignari ac fremere coepit. Poscebat equos publicos, ut eum retrahi faceret. Nudatus ei cursus publicus nuntiatur. Vix lacrimas tenebat. Atque ita in lecto suo requiem vitae, sicut optabat, accepit. Haec fuit prima eius sanctio sanctae religionis restitutae. Deliberavit diu an susciperet. Cuius motus haec fuit causa. Ordinabantur iam censitores qui Romam missi describerent plebem. Itaque milites pauci, qui Romae in castris relicti erant, opportunitatem nancti occisis quibusdam iudicibus non invito populo, qui erat concitatus, Maxentium purpuram induerant.

Et oderat hominem et tres Caesares facere non poterat. Satis visum est semel fecisse quod noluit. Mittit eum cum exercitu Maximiani ad expugnandum Maxentium, et mittit Romam. In qua milites illi summis deliciis saepissime excepti non modo salvam esse illam urbem, sed ibi vivere optarent. Ille vero et rerum novarum cupidus et qui deposuerat invitus, libenter arripuit. Sed occurrebat iam resumpto imperio Maximianus, cuius adventu Ravennam confugit ibique se cum paucis militibus inclusit.

Nam venis eius incisis leniter mori coactus est. Nulla erat spes inrumpendi, oppugnatio difficilis, ad circumsedenda moenia non satis copiarum; quippe qui numquam viderat Romam aestimaretque illam non multo esse maiorem quam quas noverat civitates. Abactae tamquam de barbaris praedae pecorum ac iumentorum. De quibus cum multa dixisset, convertit ad filium manus et illum esse dicens auctorem malorum, illum principem calamitatum, quas res publica sustineret, deripuit ab humeris eius purpuram.

Quorum ira et clamore perturbatus est senex impius et ab urbe Roma tamquam Superbus alter exactus [est]. Itaque fit utroque praesente. Sic uno tempore sex fuerunt. Francorum gens in armis erat. Paucis militibus posse barbaros debellari , ut et ipse haberet exercitum quem occuparet, et ille opprimi posset ob militum paucitatem.

Ille paucis diebus expectatis cum iam Constantinum aestimaret intrasse fines barbarorum, repente purpuram sumit, thesauros invadit, donat ut solet large; fingit de Constantino quae in ipsum protinus recciderunt. Admirabili celeritate cum exercitu revolat. Opprimitur homo ex improviso, nondum satis instructus, milites ad imperatorem suum redeunt.

Accedit propius imperator et in muro adstantem alloquitur, non aspere nec hostiliter, sed rogat quid sibi voluisset, quod ei defuisset, cur faceret quod ipsum praecipue non deceret. Ille vero ingerebat maledicta de muris.

KB3910SF C1 PDF

1. Widmung an Donatus.

Biography[ edit ] Lactantius, a Latin -speaking North African of Berber origin, [2] [3] [4] [5] was not born into a Christian family. He was a pupil of Arnobius who taught at Sicca Veneria , an important city in Numidia. In his early life, he taught rhetoric in his native town, which may have been Cirta in Numidia, where an inscription mentions a certain "L. Caecilius Firmianus".

80K-6 FLUKE PDF

Lactantius

.

BRIE GERTLER IN DEFENSE OF MIND BODY DUALISM PDF

De mortibus persecutorum

.

Related Articles